Fender Stratocaster Eric Clapton Masterbuilt Crossroads Scozia Blue

Eric Clapton
(1945)

Band: Cream
Hoofdgitarist: Fender Stratocaster
Onmisbaar nummer: Crossroads

Meer dan zomaar een muzikant, is Clapton uitgegroeid tot een wereldicoon, zonder twijfel de bekendste bluesman en gitarist bij het grote publiek, en toch wordt hij niet genegeerd door de echte kenners. Het moet gezegd dat de rol van de jonge Eric cruciaal was in het ontstaan van echte Britse blues en de export ervan naar de Verenigde Staten.

Clapton deed zijn eerste ervaring op bij The Yardbirds, een band die Chicago Blues en pop combineerde, met zijn Telecaster aangesloten op een AC30. Na de single For Your Love (1965), die hem te pop vond, ging hij bij de puristen van John Mayall and the Bluesbreakers. Hij bleef maar enkele maanden bij Mayall, maar dat was genoeg om de memorabele nummers op het gelijknamige album “With Eric Clapton” uit 1966 op te nemen. Met dit historische album ontdekt de wereld de fatale combinatie van een Les Paul sunburst, destijds een model dat niemand interesseerde, aangesloten op een Marshall-combo. Het recept werd door talloze rocksterren overgenomen, maar de krachtige elektrische sound van Clapton op dit album werd nooit volledig geëvenaard. Hij inspireerde een hele generatie Britse gitaristen en fans die hem toen “god” noemden.

In 1966 sloot hij zich aan bij het trio dat drummer Ginger Baker had opgericht samen met Jack Bruce (ook een voormalig lid van John Mayall): Cream werd geboren. Het trio van virtuozen zou de elektrische blues heruitvinden door terug te keren naar de roots, en een psychedelische urgentie toevoegen aan de werken van de oude grootheden. Binnen de band zien we Clapton met een SG vol wilde tekeningen (“The Fool”) en een ES-335 Cherry Red. Later viel Cream uit elkaar door de verschillende ego’s, en Clapton richtte Blind Faith op met Steve Winwood, waar hij een Telecaster speelde met een Strat-hals, het eerste teken van zijn duidelijke voorkeur voor het combineren van Fender-instrumenten.

In 1970 ging Clapton schuil achter de groepsnaam Derek And The Dominos voor het prachtige album Layla, en besloot daarna eindelijk zijn solostatus te omarmen door albums uit te brengen onder zijn eigen naam, te beginnen met het gelijknamige album uit 1970 en daarna 461 Ocean Boulevard in 1974. Vervolgens volgden producties die meer of minder boeiend waren, maar altijd met de karakteristieke Strat-sound, meestal met zijn trouwe Blackie, een zwarte Strat uit de jaren ’50 samengesteld uit meerdere vintage instrumenten.

Het ultieme album dat Clapton nog verder omhoog stuwde kwam uiteindelijk in 1992 met Unplugged, een eenvoudig akoestisch concert voor een MTV-uitzending die een cultureel fenomeen werd en de verkoop van Martin-gitaren nooit eerder gezien deed stijgen. De 000-28 werd weer een begeerd object. Sindsdien bracht Eric een hommage-album aan Robert Johnson uit, duoalbums met B.B. King en J.J. Cale, organiseerde hij de uitstekende Crossroads-festivals en verkocht talloze gitaren op veilingen. Zijn zeldzame liveoptredens blijven nog steeds grootschalige gitaargebeurtenissen, meer dan een halve eeuw na zijn debuut.