Gretsch 6120 Chet Atkins 1960 voormalig eigendom van Nile Rodgers (Chic)
Gretsch 6120 Chet Atkins 1960 voormalig eigendom van Nile Rodgers (Chic)
13900,00 €
In een poging om rechtstreeks te concurreren met de associatie tussen Les Paul en Gibson, besloot Gretsch in 1954 zijn eerste signature-model te ontwikkelen. Wie anders dan Chet Atkins, de bedenker van de “Nashville sound” en inspirator van generaties gitaristen, kon de vaderschapsrol van dit model belichamen?
Ontwikkeld en vervaardigd door Gretsch halverwege de jaren 1950, verleidt dit model met zijn ronde en verfijnde vormen en werd het ontworpen met de nauwe steun van een Nashville-icoon, Chet Atkins. Toen een liefhebber van de Sears Silverstone-gitaar, stemde Atkins ermee in om het merk te vertegenwoordigen en vorm te geven aan dit model volgens zijn wensen en criteria. Zo werd de allereerste Gretsch signature-gitaar geboren.
De Gretsch 6120 is een hollow body-gitaar die zich heeft gevestigd als een sleutelmuziekinstrument in de geschiedenis. De zachte resonantie en warme klank maakten van dit model een legendarische gitaar, bespeeld door Eric Clapton, Pete Townshend en George Harrison. Wil je de rol van dit model in de rockabilly samenvatten? Kijk dan naar de Stray Cats: gewapend met een oude, brede 6120 bracht Brian Setzer generaties in vervoering met de hits van de band en herstelde hij de roem van dit model zoals het bij de release had gekend.
Grote waardering voor de akoestische kwaliteiten en de betoverende harmonische rijkdom van de Gretsch 6120 bracht Nile Rodgers, icoon van disco en funk, ertoe dit model te adopteren. Het door Matt’s Guitar Shop aangeboden exemplaar komt rechtstreeks uit de collectie van de voormalige leider van Chic. Uitgevoerd in een oranje stain-finish, vervaardigd in 1960, valt deze gitaar precies in de gouden periode van de 6120 bij Gretsch. Het is duidelijk dat dit legendarische model snel de sensatie van de Amerikaanse gitarist wist te winnen en hem inspireerde vanaf de jaren 1980. Bekend om zijn verfijnde smaak in instrumenten, toont Nile Rodgers met deze gitaar opnieuw zijn kennis en verbondenheid met de unieke ziel die slechts enkele uitverkoren instrumenten bezitten.
De esdoornhouten body laat de karakteristieke Gretsch-plaat zien met de gestileerde handtekening van de illustere ontwerper Chet Atkins, terwijl de f-holes de diepte van de kast onthullen. De gitaar wordt gecompleteerd door de onmisbare Bigsby-vibrato, een kenmerk van klassieke Gretsch-modellen, en de 6120 gebruikt de typische Gretsch “thumbnail”-inleg op de toets, een neoklassiek herkenningsteken.
Deze legendarische gitaar, terugvoerend naar de vurige roots van rock, wordt geleverd met zijn originele harde koffer, voorzien van het prestigieuze opschrift Nile Rodgers Productions.
Pete Townshend, belichaming van elektriciteit
Pete Townshend is pure elektriciteit. Hij is woede vertaald in akkoorden, tienerangst omgezet in onsterfelijke riffs, de essentie van rock in zijn meest rauwe en explosieve vorm. Meer dan een halve eeuw na de release van de eerste single van The Who reist de Britse band nog steeds onvermoeibaar de wereld rond, avond na avond in uitverkochte arena’s, en speelt nummers die niets van hun glans hebben verloren. Integendeel: zoveel artiesten hebben zich laten inspireren door Townshends spel dat de originele nummers nog steeds een onstuimige jeugd uitstralen.
Hun eerste grote hit, I Can’t Explain (1965), bevat al alle ingrediënten van de magische formule: een nerveuze riff, scherpe aanvallen afgewisseld met stiltes, en een popzang verrijkt met sprankelende harmonieën. Enkele maanden later tilt My Generation het nog een stapje verder, bijna het punkgevoel van tevoren aankondigend, met nihilistische geluiden en rauwe energie.
Door de jaren heen werd de muziek van The Who steeds verfijnder. Townshend, de onbetwiste kapitein van het schip, omarmde vroeg de technieken van de home studio en experimenteerde volop. A Quick One (1966) biedt al een mini-opera van negen minuten, het begin van wat in 1969 zou uitgroeien tot het ambitieuze Tommy. Dit dubbelalbum, veeleisend en visionair, legde de basis voor de rockopera en vertelt een volledig verhaal in 24 nummers, waaronder het onvergetelijke Pinball Wizard met zijn legendarische akoestische riff.
In 1970 vestigde Live at Leeds zich snel als een van de grootste livealbums in de rockgeschiedenis: een sonore explosie waarbij het geluid van de SG Special aangesloten op Hiwatt bijna overdonderend klinkt. Daarna volgt Who’s Next, compacter in concept maar even memorabel, voordat Quadrophenia (1973) terugkeert naar een meer epische, donkere en introspectieve vorm.
Na de dood van de losgeslagen drummer Keith Moon in 1978 hield The Who het nog enkele jaren vol voordat ze uit elkaar gingen. Townshend bracht vervolgens meerdere verfijnde soloalbums uit en heractiveerde de band in 1996. Ondanks het overlijden van de legendarische bassist John Entwistle in 2002, gaat Pete onvermoeibaar door, laat zijn riffs nog steeds bulderen op podia over de hele wereld (en breekt soms zijn gitaren), een bewijs dat elektriciteit, wanneer het zijn naam draagt, nooit dooft.
Extra informatie
| Beschikbaarheid | |
|---|---|
| Merk | |
| Gekoppelde artiest |
beoordelingen