Gibson Skylark 2008 Joe Bonamassa
Gibson Skylark 2008 Joe Bonamassa
Op het eerste gezicht zou je denken aan het resultaat van een geheime romance tussen een Les Paul en een Skylark lap steel. In werkelijkheid gaat het om een uniek model, vervaardigd door het Gibson Custom Shop voor Joe Bonamassa, gebouwd in 2008, dat de status van productiemodel had kunnen krijgen, zoals het woord “Prototype” op de achterkant van de kop in plaats van een serienummer verraadt. Maar Gibson besloot anders, waardoor dit geniale en volledig unieke ontwerp het enige in zijn soort bleef.
Voor het ontwerp wendde Bonamassa zich tot zijn collectie van 20 Skylark lap steels en behield hij de Korina-body, het chrome koplogo in de stijl van de originele Flying V, evenals de genummerde toetsmarkeringen. De twee enkelspoels pickups, gemonteerd op een metalen plaat, worden bediend via een blend-knop waarmee ze zo fijn mogelijk gemengd kunnen worden. Bovendien voegde Joe een magneet aan de achterkant van de kop toe om een metalen bottleneck tussen gebruik vast te houden.
Zoals het uiterlijk duidelijk aangeeft, is de Skylark ontworpen voor slide-spel en werd ze dan ook gebruikt bij de meeste opnames van Joe tussen 2008 en 2016. Je ziet haar onder andere op zijn versie van “Burning Hell” bij het Borderline, in de DVD Tour De Force, evenals op “Nowhere In Particular” in One Of These Days. Kortom, deze gitaar is zowel een unieke curiositeit als een uitstekend, hooggespecialiseerd instrument.
Joe Bonamassa
Joe Bonamassa
(1977)
Hoofdgitarist: Gibson Les Paul Standard 1959
Must-hear track: Sloe Gin
Het is niet makkelijk om jezelf als volwassen artiest te vestigen wanneer je een wonderkind bent geweest. Joe was leerling van Danny Gatton en protegé van B.B. King nog voordat hij oud genoeg was om te rijden, en tourde met de band Bloodline (samen met andere wonderkinderen van beroemde muzikanten zoals Miles Davis en Robby Krieger) voordat hij kon stemmen. Maar alles had ook abrupt kunnen stoppen, en de andere leden van Bloodline zijn uiteindelijk allemaal in de vergetelheid van de showbusiness verdwenen. Bonamassa daarentegen ontwikkelde een onverwoestbare werkethiek en door het vele touren heeft hij uiteindelijk zijn eigen geluid en solo-discografie opgebouwd.
Alles begint in 2000 met A New Day Yesterday, een eerlijke bluesplaat waarop gasten als Leslie West, Greg Allman en Rick Derringer het jonge talent bekrachtigen. Destijds speelde Bonamassa op Stratocaster en Telecaster, en was de invloed van Stevie Ray Vaughan nog duidelijk hoorbaar in veel van zijn fraseringen. Geleidelijk vond hij zijn eigen stijl toen hij overstapte op Les Paul en zijn Marshall Silver Jubilee combineerde met enkele andere boutique-amps voor een geluid dat zowel bluesy, vol en organisch is. Dit was ook het moment waarop producer Kevin Shirley begon samen te werken met Bonamassa, een samenwerking die startte met You & Me (2006) en tot op heden voortduurt. Sloe Gin (2007) en Ballad Of John Henry (2009) waren grote successen die Joe’s reputatie als redder van de blues vestigden – de toekomst van een stijl die men dacht voorbehouden aan babyboomers die richting pensioen gingen.
Sindsdien heeft Bonamassa zijn tourtempo niet verlaagd en blijft hij inventief in het variëren van zijn shows, of het nu gaat om een tribute-concert voor Muddy Waters en Howlin’ Wolf, een tour ter ere van de drie Kings van de blues of het British Blues Boom. Hij speelt ook op de albums van zangeres Beth Hart en met bands zoals Black Country Communion (met bassist/zanger Glenn Hughes) en Rock Candy Funk Party. Tegelijkertijd is zijn verzamelwoede – geboren in een gitarenfamilie (zijn vader had een muziekwinkel) – alleen maar toegenomen, met inmiddels een tiental Les Paul Bursts, twee V Korina’s en een indrukwekkend aantal zeldzame instrumenten. Deze gitaren staan echter niet alleen in een opslag; ze reizen mee met Joe. Immers, ze zijn gemaakt om bespeeld te worden.
Aanvullende informatie
| Beschikbaarheid | |
|---|---|
| Merk | |
| Gekoppelde artiest |
beoordelingen