Gibson Les Paul Reissue R9, ex-eigendom van Joe Bonamassa

Joe Bonamassa
(1977)

Hoofdgitaren: Gibson Les Paul Standard 1959
Absolute luistertip: Sloe Gin

Het is niet eenvoudig om jezelf als volwassen artiest opnieuw uit te vinden wanneer je begonnen bent als wonderkind. Joe was al leerling van Danny Gatton en protégé van B.B. King toen hij nog niet eens oud genoeg was om auto te rijden, en hij toerde met de band Bloodline (samen met andere jonge talenten, zonen van sterren als Miles Davis en Robby Krieger) nog vóór hij mocht stemmen. Alles had daar ook abrupt kunnen stoppen, en feitelijk zijn alle andere leden van Bloodline in de vergetelheid van de showbusiness verdwenen. Maar Bonamassa beschikte altijd over een onwrikbare werkethiek en wist door eindeloos touren uiteindelijk zijn eigen sound en solodiscografie op te leggen.

Alles begint in 2000 met A New Day Yesterday, een meer dan degelijk bluesalbum waarop gasten als Leslie West, Gregg Allman en Rick Derringer hun zegen geven aan de jonge muzikant. In die periode speelt Bonamassa vooral op Stratocasters en Telecasters, en is de invloed van Stevie Ray Vaughan nog duidelijk hoorbaar in veel van zijn spel. Gaandeweg vindt hij echter zijn eigen weg wanneer hij overstapt op Les Pauls en zijn Marshall Silver Jubilee combineert met enkele boutique-versterkertoppen, wat resulteert in een sound die tegelijk bluesy, vet en organisch is. Dit is ook de periode waarin producer Kevin Shirley met Bonamassa begint samen te werken, een samenwerking die start met You & Me (2006) en tot op vandaag voortduurt. Sloe Gin (2007) en Ballad Of John Henry (2009) zijn klinkende successen die Joe’s reputatie vestigen als redder van de blues, de toekomst van een stijl die men tot dan toe vooral aan babyboomers aan de rand van hun pensioen toeschreef.

Sindsdien heeft Bonamassa zijn tourschema niet teruggeschroefd en blijft hij zijn shows vernieuwen, of het nu gaat om een eerbetoon aan Muddy Waters en Howlin’ Wolf, een tour rond de drie Kings of een hommage aan de British Blues Boom. Daarnaast speelt hij op albums van zangeres Beth Hart en met bands als Black Country Communion (met bassist-zanger Glenn Hughes) en Rock Candy Funk Party. Parallel daaraan is de verzamelwoede van iemand die letterlijk tussen de gitaren is opgegroeid (zijn vader had een muziekwinkel) alleen maar toegenomen, tot het punt waarop hij een tiental bursts, twee Korina Flying V’s en een duizelingwekkend aantal zeldzame instrumenten bezit. Toch worden deze gitaren niet veilig opgeborgen: ze gaan gewoon mee op tour met Joe. Uiteindelijk zijn ze daarvoor gemaakt.