Fender Stratocaster Eric Clapton “Crash Crossroads” Edition

Eric Clapton
(1945)

Groep : Cream
Hoofdgitaren : Fender Stratocaster
Absolute aanrader om te beluisteren : Crossroads

Meer dan zomaar een muzikant is Clapton uitgegroeid tot een wereldwijde icoon. Zonder twijfel is hij de bekendste bluesman en gitarist bij het grote publiek, zonder ooit zijn geloofwaardigheid te verliezen bij de echte kenners. De rol van de jonge Eric was immers doorslaggevend in het ontstaan van een authentieke Britse blues en in de export ervan naar de Verenigde Staten.

Clapton zette zijn eerste stappen bij The Yardbirds, een groep die Chicago Blues-invloeden combineerde met pop, met zijn Telecaster ingeplugd in een Vox AC30. Maar na de single For Your Love (1965), die hem naar eigen zeggen te popgericht was, sloot hij zich aan bij een puristische bluesformatie: John Mayall & the Bluesbreakers. Zijn passage bij Mayall duurde slechts enkele maanden, maar dat was genoeg om de legendarische nummers op te nemen die samen het album With Eric Clapton (1966) vormen. Met dit historische werk ontdekte de wereld de fatale combinatie van een sunburst Les Paul – toen nog een weinig populair model – aangesloten op een Marshall-combo. Die formule werd door talloze rocksterren overgenomen, maar de rauwe elektrische intensiteit van Claptons spel op dit album is nooit volledig geëvenaard. Hij inspireerde een hele generatie Britse gitaristen en fans die hem al snel de bijnaam “God” gaven.

In 1966 vervoegde hij het trio dat drummer Ginger Baker samen met Jack Bruce (ook een oud-lid van John Mayall) oprichtte: Cream was geboren. Dit virtuoze trio herdefinieerde de elektrische blues door terug te keren naar de roots en er een psychedelische urgentie aan toe te voegen. Binnen de band zien we Clapton met een SG vol kleurrijke tekeningen (“The Fool”) en een Cherry Red ES-335. Uiteindelijk implodeerde Cream onder het gewicht van de verschillende ego’s, waarna Clapton Blind Faith oprichtte met Steve Winwood. In die periode speelde hij een Telecaster met een Stratocaster-hals, een eerste teken van zijn uitgesproken interesse in Fender-assemblages.

In 1970 verschool Clapton zich achter de groepsnaam Derek And The Dominos voor het meesterlijke album Layla. Kort daarna besloot hij zijn solostatus volledig te omarmen en bracht hij albums uit onder zijn eigen naam, te beginnen met Eric Clapton (1970) en 461 Ocean Boulevard (1974). Vervolgens volgden producties van wisselend niveau, maar altijd met dat onmiskenbare Stratocaster-geluid dat hij definitief iconisch maakte, meestal gespeeld op zijn trouwe Blackie: een zwarte fifties Strat samengesteld uit meerdere vintage instrumenten.

Het definitieve album dat Clapton nog verder lanceerde dan hij al was, verscheen in 1992 met Unplugged. Wat begon als een eenvoudige akoestische MTV-opname groeide uit tot een cultureel fenomeen en zorgde voor een ongeziene heropleving van de verkoop van Martin-gitaren. De 000-28 werd opnieuw een begeerd instrument. Sindsdien maakte Eric een eerbetoonalbum aan Robert Johnson, duoalbums met B.B. King en J.J. Cale, organiseerde hij de befaamde Crossroads-festivals en verkocht hij tal van gitaren via veilingen. Zijn zeldzame live-optredens blijven, meer dan een halve eeuw na zijn debuut, grote gitaargebeurtenissen.