Fender Stratocaster 1962 Bob Dylan
Fender Stratocaster 1962 Bob Dylan
De gitaren die toebehoorden aan Bob Dylan zijn buitengewoon zeldzaam op de markt. Dat komt niet omdat Dylan er maar weinig had – integendeel, gedurende zijn carrière werd hij gezien met talloze instrumenten in heel verschillende stijlen, van Martin-gitaren uit de jaren 20 tot Yamaha’s. Deze zeldzaamheid is echter te danken aan het karakter van de artiest, die een mysterieuze kluizenaar werd, nooit interviews gaf en zijn persoonlijke spullen nooit ter veiling aanbracht. De zeldzame uitzonderingen worden daarom gretig gezocht door de vele fans van Zim’.
Onder deze uitzonderingen neemt deze Strat een bijzondere plaats in vanwege haar boeiende geschiedenis: deze L-serie begon haar leven in 1962 (dus een van de eerste L-series) als een slabboard-serie, waarna Dylan haar in 1991 liet overspuiten in Silver Sparkle bij Fender en ze tussen 1991 en 1994 op het podium speelde. Het prachtige instrument belandde daarna bij Matt Umanov, de referentiewinkel in Greenwich Village, New York, voordat het naar de volgende eigenaar ging.
Het refinishing-werk is exemplarisch, en dat is geen toeval: het is het werk van J.W. Black, een master builder van de Fender Custom Shop die zijn vak leerde bij Sadowsky en later bij Fender werkte voor Jeff Beck, de Rolling Stones en Eric Clapton, in een tijd waarin de Custom Shop vooral was bedoeld om aan de wensen van deze ‘royale’ klanten te voldoen. Het refinishing is zelfs gedocumenteerd via het Fender-receipt dat bij het instrument wordt geleverd. Bij deze Strat wordt ook een certificaat van echtheid geleverd, ondertekend door Cesar Diaz, een andere belangrijke figuur in de gitaarwereld van die tijd. Na te hebben gewerkt met Stevie Ray Vaughan, Clapton en de Stones, werd Diaz in 1986 technicus voor Dylan’s band en later zelf gitarist van de meester. Het is niet elke dag dat je de Strat van een Nobelprijswinnaar voor Literatuur kunt bespelen.
Bob Dylan
(1941)
Hoofdgitarist: Fender Stratocaster
Onmisbaar nummer: Like A Rolling Stone
Bob Dylan is meer dan een legende. Hij is een visionair, een revolutionaire profeet die de rockmuziek naar nieuwe hoogten heeft gebracht. Voor hem moesten de teksten van populaire muziek simpel en makkelijk te begrijpen zijn voor tieners.
Na Dylan werd het toegestaan om diepgaand en mysterieus te schrijven, en een generatie dichters vond hun inspiratie in de hybride van rock en lyrische verkenning die Dylan uitvond. Dit alles leidde uiteindelijk tot de Nobelprijs voor Literatuur in 2017, niet slecht, toch?
Gedurende zijn carrière heeft Robert Zimmerman (zijn echte naam) zichzelf voortdurend vernieuwd, van gezicht tot gezicht, afhankelijk van zijn inspiratie. Hij begon als folktroubadour in Greenwich Village, New York, met een debuutalbum in 1962 dat sterk geïnspireerd was door Woody Guthrie, gevolgd door The Freewheelin’ Bob Dylan in 1963, een klassiek folkalbum met tijdloze teksten zoals Blowin’ In The Wind, Masters Of War en A Hard Rain’s A-Gonna Fall.
Maar Dylan was niet alleen de protestzanger die iedereen verwachtte; hij voelde zich niet op zijn gemak als uithangbord en werd een surrealistische dichter door zich te omringen met een elektrische rockband met Mike Bloomfield op de Telecaster. Het klassieke Highway 61 Revisited verscheen in 1965, gevolgd door Blonde On Blonde in 1966, een countryrockalbum opgenomen in Nashville met lokale muzikanten.
Dylan heeft tientallen muzikale levens geleid, begeleid door uitzonderlijke gitaristen (Mick Ronson, Robbie Robertson…). Bob zelf is zeker geen slechte muzikant; hij heeft een indrukwekkend ritmegevoel dat door de jaren heen tot uiting kwam op pre-war Martins, Gibson J-45, J-200 of L-0, Telecasters, Stratocasters, Yamaha, Duesenberg en zelfs James Trussart. Een echte kameleon tot het einde.
beoordelingen