Fender Jazz Bass 1961 voormalig eigendom van Pino Palladino
Fender Jazz Bass 1961 voormalig eigendom van Pino Palladino
29500,00 €
Pino Palladino
(1957)
Band: John Mayer Trio
Hoofdgitarist: Fender Precision 1962
Must-listen track: Who Do You Think I Was (John Mayer Trio)
Pino Palladino is misschien geen supersterrennaam bij het grote publiek, maar in de wereld van muzikanten en fijnproevers die albumcredits nauwgezet bestuderen, is hij een ware legende. De Welsh bassist speelde op zoveel albums dat het bijna sneller zou zijn om de hits uit de jaren ’80 op te sommen waarop hij **niet** meespeelt.
Het begon met Gary Numan’s album *I, Assassin* in 1982, gevolgd door het debuut van Paul Young, en vanaf dat moment werd hij door producers gezien als een geheime wapenkeuze. Je hoort hem bij David Knopfler, David Gilmour, Tears For Fears, Pete Townshend, Elton John, Don Henley, Phil Collins en Melissa Etheridge. Met al deze artiesten ontwikkelde hij zijn kenmerkende sound met vloeiende fretless-lijnen, een uitzonderlijke muzikale gevoeligheid en precisie, gecombineerd met het volle octaver-geluid van zijn Music Man StingRay.
In 2000 heruitvond hij zichzelf voor het legendarische D’Angelo-album *Voodoo*, waarop hij enorme grooves neerzette die de subs kietelen op zijn Precision en Jazz Bass. Vanaf dat moment werd hij ook dé modieuze bassist voor producties van het nieuwe millennium, waaronder Adele, Ed Sheeran, John Legend en zelfs Nine Inch Nails. Hij speelt regelmatig met Jeff Beck en verving in 2002 zelfs de overleden John Entwistle in The Who. In 2005 sloot hij zich aan bij Steve Jordan op drums en vormde samen de luxueuze ritmesectie van het John Mayer Trio, een formatie die Palladino eindelijk de aandacht van het publiek bezorgde voor zijn elegantie en effectiviteit.
Uitverkocht
Pino Palladino
(1957)
Band: John Mayer Trio
Hoofdgitarist: Fender Precision 1962
Must-listen track: Who Do You Think I Was (John Mayer Trio)
Pino Palladino is misschien geen supersterrennaam bij het grote publiek, maar in de wereld van muzikanten en fijnproevers die albumcredits nauwgezet bestuderen, is hij een ware legende. De Welsh bassist speelde op zoveel albums dat het bijna sneller zou zijn om de hits uit de jaren ’80 op te sommen waarop hij **niet** meespeelt.
Het begon met Gary Numan’s album *I, Assassin* in 1982, gevolgd door het debuut van Paul Young, en vanaf dat moment werd hij door producers gezien als een geheime wapenkeuze. Je hoort hem bij David Knopfler, David Gilmour, Tears For Fears, Pete Townshend, Elton John, Don Henley, Phil Collins en Melissa Etheridge. Met al deze artiesten ontwikkelde hij zijn kenmerkende sound met vloeiende fretless-lijnen, een uitzonderlijke muzikale gevoeligheid en precisie, gecombineerd met het volle octaver-geluid van zijn Music Man StingRay.
In 2000 heruitvond hij zichzelf voor het legendarische D’Angelo-album *Voodoo*, waarop hij enorme grooves neerzette die de subs kietelen op zijn Precision en Jazz Bass. Vanaf dat moment werd hij ook dé modieuze bassist voor producties van het nieuwe millennium, waaronder Adele, Ed Sheeran, John Legend en zelfs Nine Inch Nails. Hij speelt regelmatig met Jeff Beck en verving in 2002 zelfs de overleden John Entwistle in The Who. In 2005 sloot hij zich aan bij Steve Jordan op drums en vormde samen de luxueuze ritmesectie van het John Mayer Trio, een formatie die Palladino eindelijk de aandacht van het publiek bezorgde voor zijn elegantie en effectiviteit.
Aanvullende informatie
| Beschikbaarheid | |
|---|---|
| Merk | |
| Gekoppelde artiest |
beoordelingen