Gibson Les Paul Standard The Allman Brothers Dickey Betts / Dan Toler
Gibson Les Paul Standard The Allman Brothers Dickey Betts / Dan Toler
Wat is de belangrijkste vintage Les Paul aller tijden? Sommigen zullen zeggen dat het de Burst is die Clapton gebruikte om het album *John Mayall and the Bluesbreakers* op te nemen, terwijl anderen zullen denken aan de ’59 Bigsby die Keith Richards in zijn beginjaren speelde. Maar er zijn ook sterke argumenten voor de legendarische Toler Burst. Oorspronkelijk was deze gitaar een gold top Les Paul uit 1958 (een van de laatste vóórdat sunburst de standaardafwerking werd) met een zwarte achterkant (in plaats van het gebruikelijke natuurlijke mahonie). Dickey Betts kocht hem halverwege de jaren ’60, voordat hij bij de Allman Brothers Band kwam.
Het is een van de Les Pauls die hij het meest gebruikte tijdens zijn eerste periode in de band, van 1969 tot 1976. Het is dus zowel een ongelooflijke relikwie als een instrument dat een geluid heeft uitgevonden en een genre heeft gedefinieerd. Het duurt maar een paar seconden om de hals‑pickup van deze Les Paul door een opgefokte Marshall te spelen om te begrijpen: dit is verreweg de meest vocale, lyrische en warme hals‑pickup ooit op een vintage Les Paul gespeeld. Het geluid is gigantisch, maar behoudt zijn helderheid, en de sustain lijkt eindeloos. Dit geluid is duidelijk te horen op de eerste albums van de Allman Brothers, waar het de brug slaat tussen blues, jazz en rock met een stem bijna als een saxofoon.
Hoewel het niet met 100% zekerheid te zeggen is, is het zeer waarschijnlijk dat dit de Les Paul is die Dickey speelde op het album van 1971 *At Fillmore East*, zonder twijfel een van de grootste livealbums aller tijden. Tijdens zijn eigendom liet Dickey twee knoppen vervangen, de originele stemmechanieken door Grovers vervangen, brak hij de kop, liet hem opnieuw fretten en vooral stuurde hij de gitaar naar Gibson voor een refinish halverwege de jaren ’70. Dit verklaart de typische twee‑kleurige sunburst uit de jaren ’70 die je hier ziet, en ook waarom de naad tussen de twee esdoornplaten van de top niet gecentreerd is (wat gebruikelijk was bij gold tops omdat de speler de top niet hoefde te zien).
In 1977 richtte Betts zijn eigen band Great Southern op met gitarist Dan Toler, aan wie hij uiteindelijk deze gitaar cadeau deed, die zo de Toler Burst werd. Toler sloot zich later aan bij de Allman Brothers naast Dickey, en de Burst was zijn hoofdgitaar in die tijd. In 1983 zag een jonge Joe Bonamassa Toler ermee spelen tijdens het allereerste concert dat hij bijwoonde.
Toler verkocht hem later aan een Amerikaanse DJ, die hem op zijn beurt aan een Duitser verkocht, die uiteindelijk instemde om hem aan Matt te verkopen. Slechts enkele uren na aankomst in Frankrijk werd de Toler Burst uiteindelijk herenigd met Joe Bonamassa, die hem speelde tijdens een memorabel concert in Clermont-Ferrand. Een mooi echo van een legendarisch verhaal.
Dickey Betts
(1943)
Band: Allman Brothers Band
Hoofdgitarist: Gibson Les Paul Standard 1958
Onmisbaar om te luisteren: Jessica
De band heette Allman Brothers omdat Duane en Greg Allman oorspronkelijk de oprichters waren, maar dat mag de cruciale rol van Dickey Betts zeker niet overschaduwen. Betts vormde de tweede helft van de tweegitaren-harmonieën en de complexe tegenpunten met Duane die het kenmerkende geluid van de band creëerden. Ze hebben een nieuw geluid en een nieuwe benadering van rock uitgevonden, die zowel de Southern Rock als Britse artiesten zoals Thin Lizzy en Iron Maiden inspireerde.
Betts begon met spelen in diverse lokale bands in Florida halverwege de jaren ’60, en sloot zich in 1969 aan bij de Allman Brothers Band vanaf het moment van oprichting. Samen met Duane Allman vormden ze een tweekoppig gitaarmonster dat nog altijd ongeëvenaard is, een inventieve mix van geluiden die samenkomen en pure schoonheid creëren. Op de eerste twee albums uit 1969 en 1970 schreef Greg Allman vrijwel alle nummers, met uitzondering van “Revival” en vooral “In Memory Of Elizabeth Reed”, een jamklassieker geschreven door Betts die uitgroeide tot een episch nummer van 13 minuten op het live-album *At Fillmore East*.
Na de dood van Duane werd Betts de leider van de band en schreef hij klassiekers zoals “Jessica”, gecomponeerd voor zijn dochter in 1973. Kort daarna begon hij ook zijn solocarrière met de band Great Southern en later met zijn Dickey Betts Band. In 1976 splitsten de Allman Brothers voor het eerst, en begon een periode waarin Betts soms wel, soms niet deel uitmaakte van de band. Vooral de jaren ’90 waren een uitstekende periode, waarin hij speelde naast Warren Haynes. In 2018 tourde Betts nog steeds met zijn eigen band, waarin ook zijn zoon Duane meespeelt. Een echt familieverhaal.
Extra informatie
| Beschikbaarheid | |
|---|---|
| Merk | |
| Gekoppelde artiest |















beoordelingen