Martin D28 Eric Clapton Crossroads Edition

Eric Clapton
(1945)

Groep: Cream
Hoofdgitaren: Fender Stratocaster
Onmisbaar nummer om te beluisteren: Crossroads

Meer dan een eenvoudige muzikant is Clapton uitgegroeid tot een wereldwijd icoon. Hij is zonder twijfel de bekendste bluesman en gitarist bij het grote publiek, zonder ooit zijn geloofwaardigheid bij de echte kenners te verliezen. De rol van de jonge Eric was namelijk doorslaggevend in het ontstaan van een authentieke Britse blues en in de export ervan naar de Verenigde Staten.

Clapton deed zijn eerste ervaring op bij The Yardbirds, een groep die Chicago blues combineerde met popinvloeden, met zijn Telecaster ingeplugd in een AC30. Na de single For Your Love (1965), die hem naar zijn smaak veel te popgericht was, sloot hij zich aan bij een groep puristen: John Mayall & the Bluesbreakers. Zijn verblijf bij Mayall duurde slechts enkele maanden, maar dat was genoeg om de onvergetelijke nummers op te nemen die samen het legendarische album “With Eric Clapton” uit 1966 vormen. Met deze historische plaat ontdekt de wereld de dodelijke combinatie van een Les Paul sunburst – destijds een model waar niemand belangstelling voor had – aangesloten op een Marshall combo. Het recept zou talloze rocksterren inspireren, maar de rauwe, krachtige elektriciteit van Claptons spel op dit album werd nooit volledig geëvenaard. Hij inspireerde een hele generatie Britse gitaristen en fans, die hem toen de bijnaam “God” gaven.

In 1966 sluit hij zich aan bij het trio dat drummer Ginger Baker opricht samen met Jack Bruce (ook een voormalig lid van John Mayall): Cream is geboren. Dit virtuoze trio heruitvindt de elektrische blues door terug te keren naar zijn roots en er een psychedelische urgentie aan toe te voegen. Binnen de band zien we Clapton met een SG bedekt met hallucinerende tekeningen (“The Fool”) en een Cherry Red ES-335. Cream valt uiteindelijk uiteen onder het gewicht van botsende ego’s, waarna Clapton Blind Faith opricht met Steve Winwood. Daar speelt hij een Telecaster met een Stratocaster-hals, een eerste teken van zijn uitgesproken smaak voor Fender-assemblages.

In 1970 verschuilt Clapton zich achter de groepsnaam Derek And The Dominos voor het magistrale album Layla. Daarna besluit hij eindelijk zijn solostatus te omarmen en platen uit te brengen onder zijn eigen naam, te beginnen met het gelijknamige album uit 1970, gevolgd door 461 Ocean Boulevard in 1974. Vervolgens brengt hij een reeks albums uit van wisselende intensiteit, maar altijd met dat onmiskenbare Stratocaster-geluid, meestal gespeeld op zijn trouwe Blackie: een zwarte Strat uit de jaren vijftig, samengesteld uit verschillende vintage instrumenten.

Het definitieve album dat Clapton nog verder de hoogte in stuwt verschijnt uiteindelijk in 1992 met Unplugged: een eenvoudige akoestische liveset voor een MTV-programma die uitgroeit tot een enorm cultureel fenomeen en de verkoop van Martin-gitaren als nooit tevoren doet exploderen. De 000-28 wordt opnieuw een begeerd object. Sindsdien maakte Eric een eerbetoonalbum aan Robert Johnson, nam hij duoalbums op met B.B. King en J.J. Cale, organiseerde hij de befaamde Crossroads-festivals en verkocht hij talloze gitaren op veilingen. Zijn zeldzame liveoptredens zijn, meer dan een halve eeuw na zijn debuut, nog steeds grootschalige gitaargebeurtenissen.