Rory Gallagher Black Esquire 1959

Verkocht

Ierse icoon, muzikaal genie, gepassioneerd experimentator, wonderbaarlijke solist en ware ambassadeur van de elektrische gitaar, Rory Gallagher liet een nalatenschap achter die doordrenkt is van liefde voor gitaar en blues.

Verborgen achter een Stratocaster met gehavend lakwerk, was hij de muzikant van de meest doordachte experimenten, gedreven door een constante wens om zijn instrumenten te begrijpen en te beheersen. Zijn gereedschap was talrijk en zorgvuldig uitgezocht, en sommige instrumenten werden aangepast om aan zijn specifieke wensen te voldoen. Elk stuk uit zijn collectie weerspiegelt de finesse van het oor en het spel van deze gitaarvirtuoos, die Fender zijn merk bij uitstek maakte en zijn twee hoofdmodellen (de Stratocaster en de Telecaster) als zijn wapens in de elektrische muziek gebruikte.

Er was eens… de Fender Esquire van Rory Gallagher

Het wordt gezegd dat elke muzikant in een model – en zeker in een merk – de combinatie ziet van wat hij zoekt in een gitaar. Rory Gallagher’s keuze viel snel op Fender boven Gibson. Hoewel hij geschiedenis schreef met zijn legendarische 1961 Stratocaster met gesleten lak, breidde hij zijn uitrusting uit met enkele zorgvuldig geselecteerde andere modellen.

Zo werd een Fender Esquire uit 1959 toegevoegd aan zijn kostbare tourmateriaal in 1971. Terwijl Rory zijn solocarrière begon na het uiteenvallen van de band Taste, hervatte hij de concerten en groeide zijn legende met een zwarte Esquire naast zijn geliefde Stratocaster.

Een opvallend kenmerk van Rory’s meest bespeelde gitaren is de staat van hun lak. Gebarsten, gebarsten, afgesleten, gekrast… de getekende lak van deze gitaren is een tastbaar en emotioneel bewijs van de geschiedenis die in het hout verborgen ligt. Deze zwarte Fender Esquire draagt de unieke sporen van een roemrijk verhaal: dat van een uitzonderlijke gitarist die van dit instrument een eersteklas werktool maakte.

Zoals veel gitaren in de Gallagher-collectie, werd deze Esquire aangepast om hem bijzonder uniek te maken en, zoals bij vele legendarische gitaren, gaat er een uitzonderlijk verhaal schuil achter dit instrument.

Oorspronkelijk uit 1959 in blonde finish, leek deze Esquire later meer op een Telecaster dan op een Esquire. Toen Rory hem in 1971 kocht, was hij al voorzien van een hals-microfoon. Daarna voerde hij een reeks aanpassingen uit: eerst verving hij de stemmechanieken door Kluson Deluxe, en in maart 1972 volgden diepgaandere modificaties. Tijdens een korte pauze tussen een Europese en een Britse tour werd de gitaar beschadigd door een bagagekar op het instrument. Vervolgens werd hij toevertrouwd aan luthier Chris Eccleshall voor spoedreparaties: de brugzadels werden vervangen door stalen zadels van Fender uit 1968/69 en het oude 7-schroeven pickguard werd vervangen door een wit model met vijf schroeven. De bovenkant van de gitaar raakte beschadigd, maar Eccleshall reconstrueerde het lichaam netjes en gebruikte een transparante polyurethaanlak, die onder een bepaalde hoek een groenige tint leek te hebben.

De volgende aanpassing vond plaats tussen medio en eind 1972, zoals blijkt uit foto’s van Michael Putland tijdens de sessies voor het album *Blueprint*. De toets leek nieuw door het schuren en lakken na het vervangen van de frets. Na een Amerikaanse tour datzelfde jaar keerde de gitaar terug naar Chris Eccleshall, waar de eerder aangebrachte transparante finish werd vervangen door de huidige zwarte lak.

De gitaar, die Rory zelf “Telecaster” noemde vanwege de hals-microfoon, werd al snel een van zijn belangrijkste creatieve tools, vooral voor concerten en slide. Altijd experimenterend, beperkte Rory zich niet tot deze Esquire met hals-microfoon. Hij bleef op zoek naar het perfecte geluid door de pickups meerdere keren te veranderen – inclusief in 1976 een Stratocaster-pickup in halspositie, later in middenpositie met een vijf-standenschakelaar ter vervanging van de drie-standenschakelaar. Zoals hij in april 1977 aan *International Musical and Recording World* vertelde: “ze ging van een Esquire naar een Tele, naar een Tele-Strat.” In deze drie-pickupconfiguratie verscheen de Esquire in 1977 opvallend op Rockpalast in Essen, Duitsland, voordat de midden-microfoon werd verwijderd. Dit concert werd opgenomen en uitgezonden naar meer dan 50 miljoen huishoudens in Europa. Deze gitaar belichaamt daarmee veel van Rory Gallaghers avontuurlijke en compromisloze geest, altijd op zoek naar het uiterste van wat klassieke gitaarbouw kon bieden.

Na vele jaren trouwe dienst werd de Esquire eind 1978 in live-optredens vervangen door zijn Gretsch Corvette. Ze bleef onopgemerkt tot het album *Defender* uit 1987, waar hij weer opdook in originele configuratie (zonder de twee Strat-pickups en de vijf-standenschakelaar). De gitaar werd gebruikt voor het nummer “Loanshark Blues” in slide.

Deze Esquire met gebarsten zwarte lak heeft een rijke en fascinerende geschiedenis. Overleefd na schade tijdens luchttransport op een tour, en vormgegeven door zijn eigenaar in de zoektocht naar het ideale geluid, behoort hij tot die zeldzame gitaren waarvan de immense nalatenschap nog steeds vele muzikanten inspireert. Hij overstijgt het status van enkel muziekinstrument en is een cultureel object geworden, tentoongesteld in verschillende exposities (“The UK Guitar Show”, Olympia, Londen, 2018; “Born To Rock”, National Museum of Ireland, Dublin, 2006-2007).

Bespeeld door Joe Bonamassa tijdens een interview voor *Guitarist Magazine* in juli 2024, behoort deze gitaar tot de iconische stukken van een carrière die zowel indrukwekkend als razendsnel verliep. Zoals Bonamassa het zei: “it’s light, and I can see why Rory liked it… You can tell he wanted to play slide on it…”